Huwag matakot

Huwag matakot mangarap at tumingala sa bituin,

sa pagkat sa pangarap ng simula at nabubuo ang lahat.

Doon malaya kang makagala maging sa kalawakan

upang iyong mahanap at mamasdan mula sa kataas-taasan

ang mga bagay na inaasam-asam.

Huwag matakot sumubok sa mga bagay na bago at hindi tiyak

dahil dito nasusubukan ang iyong tapang at likas na kakayahan.

Maging bukas at handa sa anumang pag-babago

upang matuklasan ang iyong kalakasan at maging kahinaan

upang sa ganun sarili ay lalong mapag-yaman.

Huwag matakot magmahal dahil yan ang bubuo ng iyong pagkatao.

Maging sa pagkakataon na hindi natutumbasan gaya ng iyong inaasahan,

magmahal ka ng lubos at huwag mangamba sa anumang kinalabasan

dahil ang busilak na puso ay may sapat na kakayahan upang ang lahat na hamon

ay mapagtagumpayan.

Huwag matakot magpamalas ng totoong naramdaman

dahil karapatan mo ang makinig at mapakinggan.

Ang pagpapamalas ng tunay na saloobin sa tamang paraan at panahon

Ay biyaya na galing sa Diyos mula ng ikaw ay isilang.

Huwag matakot lumaban kung kinakailangan

Kahit ikaw ay nag-iisa sa iyong pinagtatangol na adhikain.

dahil ang totoong laban ay hindi nasusukat kung sino ang nananalo

ngunit kung paano ka nakipaglaban ng malinis at patas haggang sa huli.

Maaring kailangan mo ng kasama upang makatayo ka sa harap ng mapangutyang madla

ngunit kailangan mo ng sariling tapang upang makatayong mag-isa.

Ayoko nang mag-isa!

Ikubli mo ako

sa luklukan ng puso mo

ayaw ko ng lumayo

pagsamo ko ay dinggin mo.

Isama mo ako

sa dakung paruru-unan mo

ayoko nang mag-isa

at mawalay pa sa piling mo.

(Isang sulat na naging tula. Tula na naging kanta. Kanta na ako lang ay may -alam. Sa nakalipas na mahigit na 6 na taon, ito ay nakasulat sa isang gusot na papel at nakasiksik sa isang lumang aklat nakatago sa isang sulok ng aking silid. Isang maikli ngunit madamdaming pag lalahad ng aking damdamin sa Panginoon, na sa panahon na inakala ko na ako ay nag-iisa at iniwan na ng lahat na kaibigan na dati ay aking kapanalig at kasama, at sa panahon na akala ko, pati SIYA ay nakalimutan na ako....doon ko natuklasan na ako pala ang naligaw at lumayo at sa kanya. Sa isang madilim at liblib na lugar na aalala ko doon ko ito nahabi sa aking pusot isipan, isang tula at panalangin sa sana'y lagi kaming magkapiling.....habang buhay!)